آینه و زمان

کتاب آینه و زمان

سخن نویسنده

این فیلم‌نامه سفری به درون است، سفری که با عشق و خاطرات هموار بوده و انعکاسی از تلاش من برای درک و مواجه با احساسات و خاطراتی است که در طول سال‌ها انباشته شده‌اند. امیدوارم خواننده نیز با خواندن این فیلم‌نامه سفری به درون  خود آغاز کند و در این مسیر به آیینه‌ای از گذشته و زمان‌های گم‌شده‌ی خود بنگرد. شاید این فیلم‌نامه جرقه‌ای باشد برای جست‌وجوی چیزی که هر کدام از ما در لایه‌های درونی‌مان پنهان کرده‌ایم.

بخشی از متن کتاب

هوایی مه‌آلود در اواسط پاییز یا اوایل زمستان. در پیش زمینه‌، شهریار پنجاه ساله و مردی دیگر با همین سن و سال کنار یک دیگر ایستادند و به دریا می‌نگرند. در پس‌زمینه مادر و با فاصله کمی از او شهریار شانزده ساله و پدر بدون حرکت ایستادند. در دور دست نیز قایقی که بخشی از آن در خشکی و بخشی از آن درون آب است بدون حرکت دیده می‌شود. درون قایق چند نفری استاده و چند نفر نشسته‌اند. مرد سرش را به سمت شهریار برمی‌گرداند قبل از این که شروع کنی باید بگویم که بین من و شما اصل روراستی حاکم است. اصل روراستی به این معنی که هر چی که به ذهنت می‌آید بگویی بدون این که بخواهی چیزی را سانسور کنی. شهریار سرش را به نشانه تایید تکان می‌دهد. سپس شروع به صحبت می‌کند. با شروع صحبت او افراد در پست زمین شروع به حرکت می‌کند.